روز اولی که با یاهو ۳۶۰ شروع کردم٬فکر نمی کردم وبلاگ یاهو ۳۶۰ را شروع می کنم و ادامه می دهم و دوستان خوب و همفکر زیادی پیدا می کنم. بعد که شیرینی این کار زیر زبان دلم رفت به فکر راه انداختن وبلاگ شخصی افتادم. با صادق غفرانی و چند نفر دیگر از دوستان خوبم هم مشورت کردم و آنها هم راهنمایی های خوبی کردند٬ اما کار را به بعد از برگشتن از سفر حج موکول کردم . اما...
در این سفر دوستان خوب و همراهی چون حامد حجتی ٬محمد خامه یار٬ محمد جواد محسن زاده ٬ محمد امین محمد لو و ... که اکثرا خودشان هم وبلاگ داشتند یا همانجا راه انداختند٬ مرا تشویق کردند که استارت کار را از همان سرزمین مقدس بزنم .و زدم .
آنچه در ایران برای خودم ترسیم کرده بودم ٬ چیزی شبیه همان ستون « گزیده اندیشه ها» بود که سالها در کیهان متولی آن بودم و در آن بخشهایی از آثار برتر مکتوب را در زمینه های ادبی ٬ سیاسی ٬ اجتماعی ٬فرهنگی و ... از کسانی چون امام خمینی٬ دکتر شریعتی ٬ شهید مطهری ٬شهید آوینی٬جلال آل احمد ٬استاد محمد رضا حکیمی ٬ قیصر امین پور ٬ سید حسن حسینی و ... انتخاب می کردم و در آنجا با ذکر ماخذ می آوردم.
حوادث تلخ و شیرین حج مرا به نوعی خاطره نویسی کشاند و در ایران هم انتخابهایم را با نوعی مقدمه خاطره گونه درج می کردم که ظاهرا این کار به گواهی نظرات داده شده جذابیت کار را بیشتر کرده بود. اما مناسبتهای زمانی مرا وامی داشت که گاهی از قلم خودم هم استفاده کنم و نظرات خودم را هم بنویسم و این البته برای دل خودم خوب بود اما با آن هدفی که برای این وبلاگ در نظر گرفته بودم فاصله داشت .
از سوی دیگر بسیاری از دوستان نسبت به طولانی بودن بعضی قسمت ها گلایه داشتند. من شاید این گلایه را بشنوم اما فکر می کنم این فضای مجازی جایی برای خود سانسوری و کم گذاشتن نیست . شاید در روزنامه به اقتضای فضای محدود و رعایت دیگر خبرها و مقاله ها خلاصه نویسی یک اصل مهم باشد که هست ٬ اما در اینجا دیگر نمی پسندم که خودم را از نوشتن آنچه می خواهم محروم کنم . بله این اصل کلی روزنامه نویسی را قبول دارم که «تعداد خوانندگان یک نوشته ٬ نسبت معکوسی با حجم آن نوشته دارد» اما برای من نوعی ٬ تعداد خواننده هدف اصلی نیست . من حرفهایم را می نویسم و البته خوشحال می شوم که کسان بیشتر و پر شمارتری نوشته هایم را بخوانند ٬ اما فکر نمی کنم که برای اینکه بیشتر بخوانند ٬ کم کاری و کم نویسی کنم !
همچنین برخی از دوستان معتقدند که هر روز نویسی شاید خیلی مطلوب نباشد چرا که همه هر روز به اینترنت دسترسی ندارند یا فرصت چک کردن وبلاگها را در هر روز پیدا نمی کنند و بهتر است فاصله زمانی قسمتها بیشتر باشد تا کسان بیشتری هر قسمت را بخوانند و یک نظر هم این است که هر روز نویسی ٬ وبلاگ را فعال نشان می دهد و در دراز مدت یک امتیاز محسوب می شود.
یک نکته دیگر اینکه خیلی دوست دارم مثل یاهو ۳۶۰ برای هر نوشته ام عکس و طرحی مناسب انتخاب کنم و نیز موسیقی زمینه ای برای وبلاگم بگذارم . اما بلد نیستم. اصلا. همین جا از دوستان و مخاطبان خوب آب و آتش می خواهم به این برادرشان لطف کنند و به طور دقیق این راه را به من نشان بدهند.
در هر صورت این قسمت یا به قول بلاگرهای حرفه ای این پست را برای این نوشتم که به نوعی نظرخواهی و نظر سنجی از شما دوستانم دست بزنم و بپرسم :
۱- چگونه می پسندید؟متن را به شیوه ستون فوق الذکر انتخاب کنم یا خودم بنویسم ؟
۲- هر روز باشد یا هر هفته یا گاه به گاه ؟
۳-نوشتن مقدمه های کوتاه خاطره گونه در اول نوشته ها را چگونه می بینید؟
۴- برای گذاشتن عکس و طرح چه کار باید بکنم ؟ ظاهرا باید فقط از اینترنت انتخاب کنم اما آیا راهی وجود دارد که از هارد بردارم یا نه ؟
۵- برای گذاشتن موسیقی زمینه چی ؟
۶- چگونه می پسندید وبلاگ را برای دل خودم و نظرات خودم اختصاص بدهم ولو اگر طولانی شد یا اینکه به خاطر دل مخاطبانم ٬ خودم را سانسور کنم و خلاصه بنویسم ؟
۷- هر چیز دیگری از راهنمایی و انتقاد و پیشنهاد که به بهتر شدن کار من و البته دوستان و خوانندگان دیگر کمک می کند .
من این قسمت (پست) را برای مدتی نگه می دارم و به روز نمی کنم تا همه فرصت نظردادن داشته باشند.
فکر می کنم نتایج این نظر دهی برای همه جالب و کاربردی باشد.
از اینکه وقت می گذارید و برای این کار همراهی و یاری می کنید پیشاپیش تشکر می کنم .
پروفایل تقی دژاکام
